Sırada kim var?

Bir süredir Türkiye’de siyaseti izlerken içime çöken bir duygu var…

Adını tam koyamıyorum ama galiba en doğrusu şu:

Tedirginlik…

Çünkü bu ülkede artık seçim kazanmak başka, o seçimin sonucunu koruyabilmek başka mesele haline geldi.

31 Mart seçimlerinde insanlar sandığa gitti.
Ekonomiyi konuştu.
Hayat pahalılığını konuştu.
Emekliyi konuştu.
Gençlerin umutsuzluğunu konuştu.

Ve ortaya ciddi bir tablo çıktı.

CHP uzun yıllar sonra Türkiye’nin birinci partisi oldu.

İktidar cephesinde bunun yarattığı sarsıntıyı herkes gördü zaten. Görmemek mümkün değildi. Özellikle büyükşehirlerde çıkan sonuçlar sadece belediye kaybı değildi. Aynı zamanda güçlü bir toplumsal mesajdı.

Ama sonra başka bir süreç başladı…

İnsanların asıl canını sıkan da o oldu zaten.

Bir baktık…
CHP’li belediye başkanları tek tek AKP’ye geçmeye başladı.

Tam 16 belediye başkanı…

Bir büyükşehir…
İller…
İlçeler…
Beldeler…

Şimdi burada kimse bana bunun sıradan bir siyasi hareket olduğunu anlatmasın.

Kusura bakılmasın ama vatandaşın aklıyla bu kadar oynanmaz.

Çünkü insanlar sandığa giderken sadece bir kişiye oy vermiyor. Bir anlayışa, bir itiraza, bir siyasi kimliğe oy veriyor.

Madem sonunda gidip başka rozet takacaktınız…

Neden o zaman başka sloganlarla meydanlara çıktınız?

İnsanların kızdığı nokta tam olarak bu.

Bugün kahvede oturan vatandaşın da, pazardaki emeklinin de, sanayide çalışan işçinin de söylediği şey aynı:

“Bizim oyumuzun hükmü kaldı mı?”

Bakın…

Bu çok tehlikeli bir cümledir.

Çünkü demokrasi dediğiniz şey sadece sandık kurmak değildir. İnsanların o sandığa inanmasıdır.

Bugün Türkiye’de aşınan şey tam da budur.

Tam bu tartışmalar sürerken şimdi bir başka tabloyla karşı karşıyayız.

CHP’li belediyelere yönelik operasyonlar…

Gözaltılar…

Soruşturmalar…

İtirafçı tartışmaları…

CHP Genel Başkanı Özgür Özel çıktı, oldukça sert konuştu.

Diyor ki:

“CHP’ye topyekun saldırı var.”

Şimdi ister katılın ister katılmayın…
Bu cümle üzerinde düşünmek gerekir.

Çünkü Türkiye’nin ana muhalefet partisinin lideri doğrudan partisinin hedef alındığını söylüyor.

Üstelik sadece belediye başkanlarının değil, yakın çevrelerinin bile baskı altında olduğunu anlatıyor.

“İftira at dediler, atmadım” sözlerini aktarıyor.

“Gözü dönmüş şekilde herkese iftira attırmaya çalışıyorlar” diyor.

Bunlar sıradan açıklamalar değil.

İşin en kötü tarafı ne biliyor musunuz?

Toplum artık bütün bu süreçlere hukuki değil, siyasi gözle bakıyor.

Çünkü güven duygusu zedelendi.

İnsanlar artık herhangi bir operasyon haberini duyunca önce dosyaya değil, siyasi aidiyete bakıyor.

Ve bu durum iktidar açısından da, muhalefet açısından da son derece tehlikeli.

Çünkü hukuk bir ülkede tartışılmaya başlanmışsa, orada herkes kaybeder.

Bugün yaşanan tablo bana başka bir şeyi daha düşündürüyor…

Sanki Türkiye’de görünmeyen büyük bir siyasi dizayn süreci işliyor gibi…

Bir tarafta transferler…
Bir tarafta operasyonlar…
Bir tarafta medya baskısı…
Bir tarafta sürekli büyüyen kutuplaşma…

Ve bütün bunların ortasında kalan milyonlarca insan…